6. Cała nadzieja w studentach!

Najduch, Weronika; Sacha, Ola

doi:10.52652/fxyz.25.25.6

Abstrakt

item.page.abstract.pl

Od jakiego momentu można nazywać siebie projektantem? W dyskusjach o lękach związanych z przyszłością branży często zapomina się o studentach, ludziach, którzy będą ją tworzyć. Łatwo jest się zniechęcić do prób wprowadzania zmian, kiedy czuje się całkowity brak sprawczości. Gdy jest się głosem, który chce krzyczeć, że nikt nie chce wysłuchać. Temat poprawiania przestrzeni publicznej zawsze był nam bliski. Chcemy opowiedzieć o długiej drodze wdrażania naszego projektu Żywa Ściana – studenckiej przestrzeni do eksperymentowania z graffiti. Historia realizacji projektu naświetla wiele problemów, ale też daje perspektywy i nadzieje na to, że studenci będą mogli realnie wpływać na wygląd przestrzeni, w których się uczą. Staramy się odpowiedzieć na pytania, które nurtują młodych twórców, niepewnych, ale z zapałem wyczekujących na pierwsze wdrożenia własnych projektów. Jak skutecznie projektować i realizować rewolucyjne projekty w przestrzeniach, które boją się zmian? Jak projektować, nie dysponując dużymi środkami na realizację? Wdrożenie projektu Żywej Ściany odbywało się przy zaangażowaniu społeczności studentów. Zaobserwowałyśmy, że nie tylko ostateczny efekt, ale i sam proces wdrażania miały znaczący wpływ na dobrostan, identyfikowanie się społeczności z nowo powstałym miejscem, poczucie sprawczości i wzajemne zaufanie. Wniosek: dajcie nam czasami coś wdrożyć, obiecujemy, że nie pożałujecie!